Poprzednio...
- Czy to Saint Louis? - Było. Teraz nazywa się Defiance.
Stróże prawa znaleźli ciebie i Iratjankę pod siecią utrzymania.
- Chcesz za nią nagrodę? - To moja córka.
- Twoja córka? - Sierota wojenna.
Chcę podziękować dwóm patronom dzisiejszych uroczystości.
Po mojej prawej pan Datak Tarr razem z żoną Stahmą i synem, Alakiem.
Po lewej zaś zasiada właściciel kopalni McCawley, Rafe McCawley,
razem z dziećmi: Lukiem, Quentinem i Christie.
Nasz syn zakochał się w córce McCawleya.
Nie byłoby wspaniale, gdyby Alak i Christie się pobrali?
Nie. Czekaj!
Zabiła go wotańska broń. To oparzenia od zimnego ognia.
Ktoś go zamordował.
Tato, nie rób niczego głupiego! Alak był ze mną cały wieczór.
Tato, nie! Przestań!
Przestańcie! On nie żyje. Stróż prawa nie żyje.
Powiedz, co zamierzasz zrobić z tym zwierzęciem.
Datak, ja się tym zajmę.
Próbował zabić mi syna!
Twój syn rżnął moją córkę!
Zaraz ja cię zarżnę swym nożem!
Dosyć! Obydwaj przestańcie!
Gdybyś skrzywdził Alaka...
to ty leżałbyś teraz na tej podłodze.
Datak, wracaj do domu, do swojej żony i syna.
W życiu nie pozbyłbym się jego smrodu z ostrza.
Pewnie. Im to pozwalasz na noszenie broni.
Zamknij się. Ty też za to odpowiadasz.
Musimy znaleźć zabójcę Luke'a, zanim trop wystygnie.
Jaki trop? I kto by go znalazł poza Clancym?
Ja to zrobię.
- Ty? - Tak. Ja.
Będę z tobą szczery, synu. Nie jesteś Clancym.
Nie masz umiejętności ani jaj, by zrobić, co konieczne. Sam go znajdę.
Nie ma mowy. O mało nie zabiłeś niewinnego dzieciaka.
- Potrzebujemy profesjonalisty. - Nie ma tu takiego.
Owszem, jest.
Jestem tropicielem do wynajęcia.
- Rzeczywiście? - Właśnie tak.
Odnalazłem zamachowca z Miami
i wręczyłem Starrenowi głowę mordercy jego siostry.
Znajdę waszego zabójcę...
za odpowiednią cenę.
To nie jest zły pomysł, Rafe.
Siostra Starrena Dahrtiego żyje i cię nienawidzi.
Szczegóły.
To jeden z Nieposłusznych.
No dobrze, łowco.
Znajdź zabójcę mojego syna, tylko razem z dowodami winy...
i zapłacę ci...
Dwadzieścia kafli.
Dwadzieścia pięć.
Chyba się przesłyszałem.
Dwadzieścia wystarczy.
Pod jednym warunkiem.
Jeśli znajdziesz zabójcę, musi przeżyć i stanąć przed sądem.
- Czy to jasne? - Zgadzam się.
Dziewczyna zostaje z zastępcą.
- Nie ufasz mi? - Wyczerpałam limit zaufania. Skuj ją.
Nie radzę używać kajdanek.
- Nie ujdzie mu to na sucho. - Oczywiście, że nie.
Zbiorę grupę chango i złożę Rafe'owi McCawleyowi wizytę.
Złożę wizytę całej rodzinie.
Datak, nasz syn zakochał się w córce McCawleya.
Zobaczymy, jak spodobają mu się jej zwłoki.
Ona nie jest niczemu winna.
Naraziła się na gniew ojca, by oczyścić imię Alaka.
Sprawiedliwości stanie się zadość.
Do sprawiedliwości prowadzi wiele dróg.
Czyż nie byłoby wspaniale,
jak już ta awantura się skończy,
gdyby Alak i Christie się pobrali?
Chcesz zepsuć mi kąpiel?
Nie spieszy mi się do spowinowacenia z Rafe'em McCawleyem.
Gdyby Christie była częścią rodziny...
mogłaby zwracać się do nas w każdej sprawie.
Skarbie, ojciec może jej dać, co tylko jej się zamarzy.
Masz rację.
On bardzo ciężko pracuje.
To niebezpieczne zajęcie, nie uważasz?
Niech Bóg broni, by coś złego przydarzyło się Rafe'owi...
albo Quentinowi.
Christie już tyle straciła. Musiałaby się zająć tyloma sprawami.
Kopalniami.
Tak.
Kopalniami.
Gdyby była częścią rodziny, musielibyśmy jej pomóc.
Cóż...
pomaganie rodzinie to nasze zadanie.
Podoba mi się twoje podejście do świata.
A podoba ci się, gdy robię to?
Myślę, że to miasto potrzebuje ślubu.
STRÓŻ PRAWA
Będziesz tak siedzieć i milczeć cały dzień?
Wiesz, czym jesteś?
Jesteś bardzo, bardzo...
niepokojącą osobą.
Wiesz o tym?
Dobra, nieważne.
Póki oboje tu utknęliśmy, równie dobrze możemy coś zjeść.
Ja tu nie utknęłam.
Gdybym chciała, mogłabym cię złapać za rękę, połamać palce
i zabrać ci kartę wstępu, którą masz przy pasku.
Zanim byś się zorientował, wyszłabym z klatki
i odcięła ci dłoń jednym z moich noży.
Odbiło ci?
Chciałeś rozmawiać.
To jest rozmowa?
Wiesz co, myślę, że jesteś wściekła i się na mnie odgrywasz.
Nie jestem wściekła.
Nie wierzę ci.
Myślę, że jesteś wściekła, bo twój kumpel cię wystawił.
Co cię w ogóle łączy z tym całym Nolanem?
Jak chcesz.
On mnie ocalił.
- Co? - Słyszałeś.
Tak.
Wiesz, mógłbym to samo powiedzieć o sobie i Clancym.
Byłem na dobrej drodze, by się stoczyć...
ale Clancy coś we mnie zobaczył...
i dał mi drugą szansę.
A jak było z tobą? W jaki sposób Nolan cię ocalił?
Zrobił coś, czego sama nie mogłam zrobić.
To znaczy?
Zabił moich rodziców.
Dobre to jedzenie.
Co tak długo?
Nolan, kiedy nam pokażesz, jaki z ciebie sławny tropiciel?
Zanim się dowiemy, dokąd poszedł,
warto by było wiedzieć, co się tutaj stało.
To miejsce jest strasznie zadeptane, ale wygląda na to,
że mamy tu dwa różne ślady zmierzające z dwóch różnych kierunków,
co by wskazywało, że Luke i jego zabójca nie przyszli tutaj na bójkę.
Przybyli tu osobno.
Może mieli jakieś spotkanie, takie, które lepiej odbyć za miastem.
- Strasznie dużo wymyślasz. - Dedukuję, ale nie będę się kłócił.
Wybucha kłótnia, zgodnie z zeznaniami spacerowicza.
Zaczynają się bić.
Przepraszam.
Luke dostaje nożem.
Może zabójca zgubił nóż
i dlatego wyciąga miotacz zimnego ognia.
Tylko że teraz Luke też ma broń.
Ta krew nie jest ludzka.
Nie. Czekaj!
Okej, dobra.
Tutaj widać ślad, który zostawił uciekający zabójca.
Widzicie?
Ślady z prawej są wyraźne, niemal widać wzór na podeszwie.
Te po lewej się ciągną i nie odbijają się wyraźnie na ziemi.
Jeśli oberwał nożem, ale nie krwawił...
Implant cybernetyczny.
Szukamy kulejącego na lewą nogę Indogena.
Ben, mój asystent.
Jest Indogenem i wczoraj wieczorem powiedział mi, że zranił się w nogę.
Gdzie jest teraz Ben?
Cześć, Ben.
Burmistrz chciała, bym zrobił testy przed mózgami z góry.
Popatrz na to.
Widzicie źródło ciepła za kolejnym grzbietem?
Deszcz Ark?
Coś znacznie większego.
Każ im to sprawdzić.
Cześć, szefowo. W czym mogę pomóc?
Gdzie jesteś?
Załatwiam kilka osobistych spraw. Jesteś w biurze?
Zaraz będę. Muszę się przygotować na konferencję wideo z Arą Shondu.
Nowe schematy kolei magnetycznej leżą na bocznym stoliku, pod georaportami.
Super. Dzięki.
Amanda?
Słyszysz to buczenie? Jest przy sieci utrzymania.
Amanda?
Wybacz, komunikator mi wypadł.
Wiesz.
O czym ty mówisz?
Słyszę to w twoim głosie. Znam go jak nikt inny.
Nie miałem wyjścia. To miasto jest spalone.
Teraz możesz tylko uciekać.
Rafe? Weź swoich ludzi pod sieć utrzymania.
- Szybciej, zgubisz go. - Nie zgubię.
- Pospiesz się. - Możesz iść na piechotę, słonko.
- Nazwałeś mnie słonkiem? - Chciałem powiedzieć co innego.
- Na ziemię. - Ten sukinsyn wciąż żyje?
- Rafe, nie. - Uspokój się!
Potrzebujemy go żywego. Jasne?
Czemu zabiłeś Luke'a?
Nie miałem wyjścia. Wygadałby się i wszystko by zepsuł.
- Kłamiesz! - Ej.
Widzisz ten miotacz zimnego ognia?
Poznaję model. To omekański stop.
Tylko jedna rasa Wotan tego używa
i nie są to Indogeni, prawda, Ben?
Wiem, że bardzo teraz cierpisz, ale musisz się skupić.
Mów!
Musicie uciekać, wszyscy.
Nadchodzą. Zaatakują miasto po zmroku.
Zaatakują? Kto? O czym ty mówisz?
Nie odpływaj. To oni?
Mówisz o...
Co się dzieje, do diabła?
Wolganie. Walczyłem z nimi w Bladej Wojnie.
Bez sieci utrzymania Defiance nie ma szans.
Mieszkańcy, za 10 minut na placu
burmistrz Rosewater wygłosi ważne oświadczenie.
Mieszkańcy, za 10 minut przyjdźcie na plac Darby.
Burmistrz wygłosi ważne oświadczenie.
Już nic nie ma!
Cześć.
Wpadnij do mnie, zanim wyjedziesz z miasta.
Obniżę cenę o połowę.
Nie zaczynaj.
Musisz jeść.
Nie mogę.
Muszę przekonać mieszkańców, by walczyli z rasą stworzoną do niszczenia planet.
Nie wiemy, czemu nas atakują, a osoba, która to wie, leży w śpiączce.
- To mnie przerasta. - Dasz radę.
Zawsze sobie radziłaś nawet w najcięższych sytuacjach.
Jesteś słodka.
I mam rację.
Na razie mam tylko kilka słów na kartce, które nic nie przekazują.
- Nicky by... - Przestań. Nie jesteś Nicky.
Nie pisz przemowy. Po prostu z nimi porozmawiaj.
Amanda? Miasto czeka.
Jestem dumna, że mogę być twoją siostrą.
Jesteście siostrami?
Tak, a co?
Tak tylko pytam.
Wszyscy już wiecie, że sabotażysta zniszczył sieć utrzymania.
Co?
- A co z Wolganami? - Co z Wolganami?
Armia Wolganów się zbliża, Paul. Nie będę was okłamywać.
- Gdzie pani Nicky? - Pytanie brzmi, co zrobicie...
- Gdzie burmistrz? - Ktoś z doświadczeniem.
- Twój asystent chciał nas zabić! - Dajcie przemówić burmistrz.
Proszę, dajcie jej mówić.
Wszyscy umrzemy.
Tak właśnie sądzicie, prawda? Że wszyscy zginiemy.
Że lepiej się spakować i spróbować szczęścia na Złych Ziemiach,
bo to miasto nie ma szans.
Paul...
trzy lata temu straciłeś dwóch synów i połowę farmy przez deszcz stali.
To była straszliwa tragedia, a jednak wciąż jesteś tu z nami.
Rupert...
ilu ludzi straciłeś, gdy bezrobotni wysadzili południowy tunel?
Sześciu.
Czy choć raz przyszło ci do głowy,
by opuścić miasto i poszukać bezpieczniejszej pracy?
Nie, proszę pani.
Wszyscy wiele przeżyliśmy. Moglibyśmy o tym mówić godzinami.
O szabrownikach, epidemiach, powodziach.
Ale my wciąż trwamy, tak jak ten wielki łuk nad nami.
Mieszkamy we wspaniałym miejscu.
W mieście, gdzie ludzie i Wotanie żyją razem i mają równe prawa.
Staramy się, jak możemy, choć czasem nam się nie udaje.
Czasem to nasza wina, a czasem to wina nowego świata, który chce nam dokopać...
ale my wciąż trwamy.
Walczymy, bo o to miasto warto walczyć,
a także warto za nie umierać, jeśli trzeba.
Zamierzam stawić czoła zagrożeniu i je odeprzeć...
i mam nadzieję, że wszyscy będziecie walczyć wraz ze mną,
bo razem jesteśmy silniejsi.
Rodzina McCawley jest z tobą.
Dom Tarrów również.
Każdemu z dłużników, który będzie walczył, daruję część długu.
Tak!
Tak jest!
Odważni ci ludzie.
Umrą z honorem.
Czasami twój chłód mnie poraża.
Wciąż jesteście tutaj.
Myślałam, że weźmiecie nagrodę i zwiejecie.
Nie bez tego.
Ale nie martw się. Za chwilę zejdziemy ci z drogi.
Macie pewnie masę zajęć na Złych Ziemiach.
Obiecałem towarzyszce podróż na południe,
na plaże Antarktydy. Podobno to raj na ziemi.
Pewnie to tylko mit.
Ale i tak chcę się o tym sam przekonać.
Nie miałam okazji zapytać o wielką bitwę.
Jak to jest być bohaterem.
Nieposłusznym.
Było, minęło.
Życzę ci siły, Amanda.
Naciesz się swoją nagrodą.
- Wynośmy się stąd. - Dobry pomysł.
Nie oddalajcie się.
Do środka, dzieciaki. W jednym szeregu.
Idziemy. Nie zatrzymujcie się.
Szybciej, chodźcie.
Trzymaj się, Paige.
Wyjechaliśmy w samą porę.
Jadą prosto na Defiance.
Są oddaleni o siedem klików. Dojadą do Bissel po zachodzie słońca.
Lepiej się stąd zmywajmy.
Moglibyśmy im pomóc.
W tym mieście mieszkają Indogeni.
Mogliby zmontować obwód Burkusa dla sfery, skupić energię
i stworzyć broń, która zaskoczy Wolgan.
To by wypaliło sferę. Nic by nam nie zostało.
Wiem. Wybacz. Pewne rzeczy po prostu trzeba zrobić.
- Znowu to robisz. - Nie, młoda.
Stój!
Zawsze, gdy nam się udaje, wszystko psujesz.
To co innego. W tym mieście są dzieci.
Nie obchodzi mnie to.
Małe dzieci. I to cię obchodzi.
Nie mów mi, że nie, jasne?
Za dobrze cię znam i nie tak cię wychowałem.
Dobra, idź na śmierć.
Nie zamierzam dziś umierać.
Jak większość. A i tak umierają.
Dokąd chcesz jechać?
Na Antarktydę. Wysłałabym ci pocztówkę, ale wiem, że już jedną masz.
Jak to wygląda?
Jak koszmar.
Kto tam idzie?
Nolan!
Co ty tu robisz?
Ratuję ci tyłek, słonko.
Terrasfera ma dość energii, by wybić Wolgan.
Doktor Yewll musi ją skonfigurować.
Gdy ją podłączymy,
będziemy musieli przetrzymać Wolgan w przełęczy, dopóki jej nie odpalimy.
To chyba nie tak źle, co?
Wyjęłaś mi to z ust.
- Nolan. - Tak?
Dzięki, że wróciłeś.
Jak tam postępy, doktor?
Nie poganiaj mnie, bo wybuchniemy.
Nie krzycz na mnie, bo wybuchniemy.
To są nasze postępy.
Wiecie, co macie robić. Nie strzelajcie bez rozkazu.
Mamy lepszą pozycję, ale Wolganie dobrze się wspinają.
Musimy spychać ich na środek przełęczy.
Na dnie kanionu wybuch będzie najsilniejszy.
Terrasfera zniszczy wszystko na swojej drodze.
Musicie się ukryć na sygnał, bo was też nie ominie.
Dziesięć minut!
Dziesięć minut.
Radzisz sobie?
Ognia!
Na grań!
Nie pozwólcie im się wspiąć!
Nie podoba mi się to rusztowanie. Rozwal je.
Potrzebuję więcej czasu.
Ty tchórzliwa kupo shtako!
Amanda!
Oczyścić teren. Teraz!
Wycofać się. Szybciej!
Wracamy, już!
Wycofać się, wszyscy!
Tak jest!
Tak!
Tak jest!
Lekarza!
Widzę, że masz nowych przyjaciół.
Uznałam, że nienawidzą Wolgan jeszcze bardziej niż ludzi.
Wciąż jestem wściekła z powodu sfery.
- Wynagrodzę ci to. - Już to kiedyś słyszałam.
Muszę wracać.
- Nie. - Tak.
Nie. Jeszcze za wcześnie.
Musisz tu zostać.
Zostajesz tutaj.
Doktor, przemówisz jej do rozumu?
Masz wypoczywać w łóżku.
Wiem, że chcesz dobrze, ale mam milion spraw...
- Wypoczywać... - ...do załatwienia.
...w łóżku.
Dobry człowiek.
- Zajrzę do ciebie później, okej? - Pewnie.
- Pa. - Na razie.
Czyli przeżyjesz?
Chyba tak.
Ilu mieszkańców zginęło?
Czterdziestu jeden.
Ktoś wczoraj próbował zniszczyć to miasto.
To nie były żarty.
Musimy się dowiedzieć, kto i po co wysłał Wolgan.
W szufladzie biurka jest płócienna torba.
STRÓŻ PRAWA DEFIANCE
Co ty na to?
Żaden ze mnie stróż prawa.
Może, ale nie mam teraz innej kandydatury.
To dopiero reklama.
Przemyśl to.
Dobrze się mieszka w tym mieście.
Wszyscy mi to mówią.
Życie jest płoche...
i trzeba je łapać ze wszystkich sił.
Jest piękny.
Pierścionek to symbol zaręczyn?
To ludzki zwyczaj.
Sam ślub następuje później.
Wtedy złożą przysięgę przed Shigustakiem.
Rafe McCawley tego nie przeżyje.
Masz rację...
jeśli zachowamy spryt i cierpliwość.
Poślubiłem ideał.
Schlebiasz biednej kobiecie.
Nolan mawiał, że oboje jesteśmy dziećmi Złych Ziem.
Dzikich przestrzeni, których boją się słabi.
Mnie przerażają miasta.
Tylu ludzi walczy o przestrzeń
i wysysa powietrze, aż nie ma czym oddychać.
Czy tu zostaniemy?
Tego nie wiem.
Mój lud czci boga o imieniu Urzu.
Ten bóg wyznacza ścieżkę każdemu z nas.
Nie zawsze wiedzie nas ona tam, gdzie planowaliśmy.
Ale nic nie dzieje się bez powodu.
Lud Nolana nazywa to przeznaczeniem.
Gdy cię nie było, wszystko się pochrzaniło.
Nowa burmistrz jest zaskakująco twarda.
Ben Daris leży w śpiączce, ale gdy się obudzi,
może nas powiązać z atakiem Wolgan i morderstwem Luke'a McCawleya.
McCawley nie żyje i nie mamy pojęcia, gdzie jest Kaziri
ani gdzie Luke ukrył klucz.
Nie wiem, co dalej.
Spokojnie, panie Birch.
Nie poddawaj się.
Gdy wszyscy opuszczą miasto...
będziemy mogli wznowić poszukiwania.
Plan zapasowy...
jest okrutny.
Próbujemy zmienić świat, panie Birch.
Zapamiętaj me słowa.
Pewnego dnia wszyscy, którzy przeżyją, będą nam dziękować.
Tekst polski: Joanna Kaniewska